تا نفروشی ای صنم کز مه و مهر خوشتری

گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری

ور دو هزار جان و دل بر در تو وطن کند

در مگشای ای صنم کز دل و جان تو برتری

آینه کیست تا تو را در دل خویش جا دهد