بزم درآ و می بده رسم بهار نو بنه

باغ ارم تویی مها بر بر من بزن بری

ای به زمین ز آسمان آمده چون فرشته ای

وی ز خطاب اشربوا مغز مرا پیمبری

ای رخ تو چو گلشنی وی قد تو صنوبری

گر چه به بتکده دلم هر نفسی است صورتی

نیست و نباشد و نبد چون رخ تو مصوری