چهره زرد چون زرم سرخ شود چو آذری

گر چه به بتکده دلم هر نفسی است صورتی

نیست و نباشد و نبد چون رخ تو مصوری

می چو دود بر این سرم بسکلد از تو لنگرم

بحر کرم چه کم شود گر بخورند جرعه ای

فضل خدا چه کم شود گر برسد به کافری

این دل بی قرار را از قدحی قرار ده