در دل تنگ پرگره پنجره باز می کنی

خاطر همچو باد را نقش جحود می دهی

خاطر بی نیاز را پر ز نیاز می کنی

در شب ابرگین غم مشعله ها درآوری

ما به دمشق عشق تو مست و مقیم بهر تو

تو ز دلال و عز خود عزم عزاز می کنی

گاه ز نیم زلتی برهمشان همی زنی