گاه خود از کبیرها چشم فراز می کنی

ما به دمشق عشق تو مست و مقیم بهر تو

تو ز دلال و عز خود عزم عزاز می کنی

گاه ز نیم زلتی برهمشان همی زنی

گاه گدای راه را همت شاه می دهی

گاه قباد و شاه را بنده آز می کنی

می شکنی به زیر پا نای طرب نوای را