ببیند آهن تیره دل خود را در آیینه

که من در دل چه ها دارم ز زیبایی و رعنایی

ببیند سنگ سر خود درون لعل و پیروزه

که گنجی دارم اندر دل کند آهنگ بالایی

که من هم قابل نورم کنم آخر مصفایی

عدم ها مر عدم ها را چو می بیند به دل گشته

به هستی پیش می آید که تا دزدد پذیرایی