به هر سرگین کجا گشتی مگس را گر خبر بودی

که من هم قابل نورم کنم آخر مصفایی

عدم ها مر عدم ها را چو می بیند به دل گشته

به هستی پیش می آید که تا دزدد پذیرایی

که آید از سرشت او به سعی و فضل عنقایی

چو ابن الوقت شد صوفی نگردد کاهل فردا

سبک کاهل شود آن کس که باشد گول و فردایی