اگر چشم تو سیرستی فلک ما را حشم بودی

نگارا گر مرا خواهی وگر همدرد و همراهی

مکن آه و مخور حسرت که بختم محتشم بودی

بتا زیبا و نیکویی رها کن این گدارویی

ز طمع آدمی باشد که خویش از وی چو بیگانه است

وگر او بی طمع بودی همه کس خال و عم بودی

بیا چون ما شو ای مه رو نه نعمت جو نه دولت جو