جهانی هیچ و ما هیچان خیال و خواب ما پیچان

جفا او را وفا بودی سقم او را کرم بودی

زهی اقبال درویشی زهی اسرار بی خویشی

اگر دانستیی پیشت همه هستی عدم بودی

وگر خفته بدانستی که در خوابم چه غم بودی

خیالی بیند این خفته در اندیشه فرورفته

وگر زین خواب آشفته بجستی در نعم بودی