پی ملکی دگر افتد تو را اندیشه و زاری

ببین بی نان و بی جامه خوش و طیار و خودکامه

ملایک را و جان ها را بر این ایوان زنگاری

چو زین لوت و از این فرنی شود آزاد و مستغنی

وگر دربند نان مانی بیاید یار روحانی

تو را گوید که یاری کن نیاری کردنش یاری

عصای عشق از خارا کند چشمه روان ما را