در این منگر که در دامم که پر گشت است این جامم

بده آن زر به سیمین بر چه شیرین است بی خویشی

چرا تو سرد و برف آیی فنا شو تا شگرف آیی

غم هستی تو کمتر خور چه شیرین است بی خویشی

به پیری عمر نو بنگر چه شیرین است بی خویشی

چه هشیاری برادر هی ببین دریای پر از می

مسلمان شو تو ای کافر چه شیرین است بی خویشی