به دست هر یکی ساغر چه شیرین است بی خویشی

نمود آن زلف مشکینش که عنبر گشت مسکینش

زهی مشک و زهی عنبر چه شیرین است بی خویشی

بیا ای یار در بستان میان حلقه مستان

یکی شه بین تو بس حاضر به جمله روح ها ناظر

ز بی خویشی از آن سوتر چه شیرین است بی خویشی