که تا باشد که واگوید سخن آن کان زیبایی

برای آنک واگوید نمودم گوش کرانه

که یعنی من گران گوشم سخن را بازفرمایی

مگر کوری بود کان دم نسازد خویشتن را کر

شهم دریافت بازی را بخندید و بگفت این را

بدان کس گو که او باشد چو تو بی عقل و هیهایی

یکی حمله دگر چون کر ببردم گوش و سر پیشش