زهی نوری که اندر چشم و در بی چشم می آیی

بگفتش کور اگر آن را که من دیدم تو می دیدی

دو چشم خویش می کندی و می گشتی تماشایی

زهی لطفی که بر بستان و گورستان همی ریزی

اگر بر زندگان ریزی برون پرند از گردون

وگر بر مردگان ریزی شود مرده مسیحایی

غذای زاغ سازیدی ز سرگینی و مرداری