مرا از روی این خورشید عارستی و ننگستی

ز رنگ روی شمس الدین گرم خود بو و رنگستی

قرابه دل ز اشکستن شدی ایمن اگر از لطف

شراب وصل آن شه را دمی در وی درنگستی

به بزمش جان های ما ندانستی سر از پایان