الا ای ساقی بزمش بگردان جام باقی را

شراب وصل آن شه را دمی در وی درنگستی

به بزمش جان های ما ندانستی سر از پایان

اگر نه هجر بدمستش به بدمستی و جنگستی

چرا بر من دلت رحمی نیارد گویی سنگستی

از آن می کو ز بهر شه دهان خویش بگشادی

همه هستی فروبردی تو پنداری نهنگستی