غلام و خاک آن مستم که شد هم جام و هم دستم

که مردن پیش دلبر به تو را زین عمر سردستی

برو بی سر به میخانه بخور بی رطل و پیمانه

کز این خم جهان چون می بجوشیدی برون جستی

غلامش چون شوی ای دل که تو خود عین آنستی

چه غم داری در این وادی چو روی یوسفان دیدی

اگر چه چون زنان حیران ز خنجر دست خود خستی