ز خویش خود خبر بودی ملک شاعر ستایستی

وگر خضری دراشکستی به ناگه کشتی تن را

در این دریا همه جان ها چو ماهی آشنایستی

ستایش می کند شاعر ملک را و اگر او را

وگر جبار بربستی شکسته ساق و دستش را

نه در جبر و قدر بودی نه در خوف و رجایستی

در آن اشکستگی او گر بدیدی ذوق اشکستن