یکی برگ کهی بودی گنه بر کهربایستی

نشان از جان تو این داری که می باید نمی باید

نمی باید شدی باید اگر او را ببایستی

وگر از خرمن خدمت تو ده سالار منبل را

فراز آسمان صوفی همی رقصید و می گفت این

زمین کل آسمان گشتی گرش چون من صفایستی

خمش کن شعر می ماند و می پرند معنی ها