نشان بدهم که کس ندهد نشان این است ای خوش قد

به ساقی گو که زود آخر هم از اول قدح دردی

بیا ای ساقی لب گز تو خامان را بدان می پز

زهی بستان و باغ و رز کز آن انگور افشردی

که آن شب بردیم بیخود بدان مه روم بسپردی

تو عقلا یاد می داری که شاه عقلم از یاری

چو داد آن باده ناری به اول دم فرومردی