دو طشت آورد آن دلبر یکی ز آتش یکی پرزر

که آن شب بردیم بیخود بدان مه روم بسپردی

تو عقلا یاد می داری که شاه عقلم از یاری

چو داد آن باده ناری به اول دم فرومردی

چو زر گیری بود آذر ور آتش برزنی بردی

ببین ساقی سرکش را بکش آن آتش خوش را

چه دانی قدر آتش را که آن جا کودک خردی