ز آتش شاد برخیزی ز شمس الدین تبریزی

چو زر گیری بود آذر ور آتش برزنی بردی

ببین ساقی سرکش را بکش آن آتش خوش را

چه دانی قدر آتش را که آن جا کودک خردی

ور اندر زر تو بگریزی مثال زر بیفسردی