در آتش باش جان من یکی چندی چو نرم آهن

بسوز از عشق نور او درون نار چون عودی

نه از اولاد نمرودی که بسته آتش و دودی

چو فرزند خلیلی تو مترس از دود نمرودی

که گر آتش نبودی خود رخ آیینه که زدودی

چه آسان می شود مشکل به نور پاک اهل دل

چنانک آهن شود مومی ز کف شمع داوودی