وگر خلخال زر دارم مرا خاری بود خاری

چه باشد زر چه باشد جان چه باشد گوهر و مرجان

چو نبود خرج سودایی فدای خوبی یاری

ز بخل ار طوق زر دارم مرا غلی بود غلی

برو ای شاخ بی میوه تهی می گرد چون چرخی

شدستی پاسبان زر هلا می پیچ چون ماری

تو زر سرخ می گویش که او زرد است و رنجوری