اگر چه حافظ اهلی و استادی تو ای قاری

بدرد زهره جانت اگر ناگاه بینی تو

که از اصحاب کهف دل چگونه دور و اغیاری

ز یک حرفی ز رمز دل نبردی بوی اندر عمر

چه دورت داشتند ایشان که قطب کارها گشتی

و از این اشغال بی کاران نداری تاب بی کاری

تو را دم دم همی آرند کاری نو به هر لحظه