ز غیرت گشته با خلقان یکی بدگو و همازی

به غیر ناطقه غیرت نبودت هیچ بدگویی

نبودستت بجز هم مشک زلفین تو غمازی

که از عشقت بسی جان ها چو چوب خشک می سوزد

الا ای آنک یک پرتو از آن رخسار بنمایی

خنک گردد همه دل ها نماند حسرت و آزی

الا ای کان ربانی شمس الدین تبریزی