گلی که خندد و گرید کز او فکری بینگیزی

یکی قطره شود گوهر چو یابد او علف از تو

که قافی شود ذره چو دربندی و بستیزی

همه خاکیم روینده ز آب ذکر و باد دم

گلستانی کنش خندان و فرمانی به دستش ده

که ای گلشن شدی ایمن ز آفت های پاییزی

گهی در صورت آبی بیایی جان دهی گل را