بگیرم در رهش گویم که ای مولا اغا پوسی

ز تاب روی تو ماها ز احسان های تو شاها

شده زندان مرا صحرا در آن صحرا اغا پوسی

چو مست دیدن اویم دو دست از شرم واشویم

دلارام خوش روشن ستیزه می کند با من

بیار ای اشک و بر وی زن بگو ایلا اغا پوسی

تو را هر جان همی جوید که تا پای تو را بوسد