چو آبی ساکن و خفته و چون موجی برآشفته

چو عیسی سوزنت گردد حجب چون گنج قارونی

ببینی شاه قدوسی بیابی بی دهن بوسی

ز سر خضر چون موسی شوی در فقر هارونی

به بحر کم زنان رفته شده اندر کم افزونی

چو اندر شه نظر کردی ز مستی آن چنان گردی

که گویی تو مگر خوردی هزاران رطل افیونی