ز شمس الدین تبریزی دلا این حرف می بیزی

از او انوار دین یابد روان و جان بی دینی

در آن دهلیز و ایوانش بیا بنگر تو برهانش

شده هر مرده از جانش یکی ویسی و رامینی

به امیدی که بازآید از آن خوش شاه شاهینی