خوشا آن حالت مستی که با ما عهد می بستی

کند شادی و پندارد که دل زین بنده برکندی

چو رشک ماه و گل گشتی چو در دل ها طمع کشتی

نباشد لایق از حسنت که برگردی ز پیوندی

مرا مستانه می گفتی که ما را خویش و فرزندی

پیاپی باده می دادی به صد لطف و به صد شادی

که گیر این جام بی خویشی که باخویشی و هشمندی