ز جامی کز صفای آن نماید غیب ها یک یک

سر و سرور نمی جوید همی جوید کلهداری

که بگذار و سر می جو کز آن سر سر به دست آید

به سر بنشین به بزم سر ببین زان سر تو خماری

چه مه رویان نماید غیب اندر حجب و عماری

به روی هر مهی بینی تو داغی بس ظریف و کش

نشان بندگی شه که فرد است او به دلداری