گهی از خوف محرومی و هجران ابد سوزی

که گاهش تاب خورشید است و گاهش طره شامی

ز رنج عام و لطف خاص حکمت ها شود پیدا

که تا صافی شود دردی که تا خاصه شود عامی

گهی اندر امید وصل یکتا زفت انعامی

خصوصا درد این مسکین که عالم سوز طوفان است

زهی تلخی و ناکامی که شیرین است از او کامی