رباید مر تو را چون باد از وسواس شیطانی

تو برهان را چه خواهی کرد که غرق عالم حسی

برو می چر چو استوران در این مرعای شهوانی

مگر الطاف مخدومی خداوندی شمس دین

کز این جمله اشارت ها هم از کشتی هم از دریا

مکن فهمی مگر در حق آن دریای ربانی

چو این را فهم کردی تو سجودی بر سوی تبریز