چو قمری ناله می دارم که در گردن نمی آیی

الا ای دل پری خوانی نگویی آن پری را تو

چرا خوابم ببردی گر به سحر و فن نمی آیی

الا ای طوق وصل او که در گردن همی زیبی

دل تو همچو سنگ و من چو آهن ثابت اندر عشق

ایا آهن ربا آخر سوی آهن نمی آیی

ز ما و من برست آن کس که تو رویی بدو آری