جز گلبن و نسرین نی جز لاله و سوسن نی

دیدی تو چنین سرمه کو هاون ها ساید

تا بازرود آن جا آن جا که تو و من نی

آن جا روش و دین نی جز باغ نوآیین نی

بگذار تنی ها را بشنو ارنی ها را

چون سوخت منی ها را پس طعنه گه لن نی

تن را تو مبر سوی شمس الحق تبریزی