چون باز به دام آمد برداشته مضرابی

بکری برمد از شو معشوق جهانش او

از جان عزیز خود بیگانه و صخابی

ره داده به دام خود صد زاغ پی بازی

خاموش که آن اسعد این را به از این گوید

بی صفقه صفاقی بی شرفه دبابی