خاموش که آن اسعد این را به از این گوید

از جان عزیز خود بیگانه و صخابی

ره داده به دام خود صد زاغ پی بازی

چون باز به دام آمد برداشته مضرابی

بی صفقه صفاقی بی شرفه دبابی