بار دگر آوردی زان می که سحر خوردی

من نیست شدم باری در هست یکی هستی

از یک قدح و از صد دل مست نمی گردد

گر باده اثر کردی در دل تن از او رستی

پر می دهیم گر نی این شیشه بنشکستی

بر جام من از مستی سنگی زدی اشکستی

از جز تو گر اشکستی بودی که نپیوستی