گر سیر نه ای از سر هین خوار و زبون منگر

از جز تو گر اشکستی بودی که نپیوستی

زین باده چشید آدم کز خویش برون آمد

گر مرده از این خوردی از گور برون جستی

در ماه که از بالا آید به چه پستی

ای برده نمازم را از وقت چه بی باکی

گر رشک نبردی دل تن عشق پرستستی