چندین بمخور این غم تا چند نهی ماتم

تو روی ترش با من ای خواجه چرا داری

در عالم بی رنگی مستی بود و شنگی

شیخا تو چو دلتنگی با غم چه هواداری

همرنگ شو آخر هم گر بخشش ما داری

از تابش تو جانا جان گشت چنین دانا

بسم الله مولانا چون ساغرها داری