کان روی چو خورشیدت صد گون کندت یاری

گر روی بگردانی تو پشت قوی داری

من بی رخ چون ماهت گر روی به ماه آرم

مه بی تو ز من گیرد صد دوری و بیزاری

جان بی تو یتیم آمد مه بی تو دو نیم آمد