من زان سوی دولابم زان جانب اسبابم

با دیده بینایی ای مه تو که را مانی

باشد ز توام مفخر فارغ شدم از دلبر

از طعنه و از تسخر ای مه تو که را مانی

تو محو کن القابم ای مه تو که را مانی

بر عاشق دوتاقد آن کس که همی خندد

زان خنده چه بربندد ای مه تو که را مانی