شمس الحق تبریزی در لخلخه آمیزی

تو محو کن القابم ای مه تو که را مانی

بر عاشق دوتاقد آن کس که همی خندد

زان خنده چه بربندد ای مه تو که را مانی

ای جان و جهان می زد ای مه تو که را مانی