یا بر سر صفرایی رسم شکرافشانی

عقلا ز قیاس خود زین رو تو زنخ می زن

زان رو تو کجا دانی چون مست زنخدانی

دشوار بود با کر طنبور نوازیدن

می وام کند ایمان صد دیده به دیدارش

تا مست شود ایمان زان باده یزدانی

در پای دل افتم من هر روز همی گویم