کی باشد با این خود آن مرتبه عالی

این رنج چو در وا شد دعوی تو رسوا شد

زشتی تو پیدا شد بگذار تو نکالی

در صورت رنج خود نظاره بکن ای بد

بنگر که چه زشتی تو بس دیوسرشتی تو

این است که کشتی تو پس از کی همی نالی

گر رنج بشد مشکل نومید مشو ای دل