و آن سوی که ساقی است همان سوی شتابی

دست تو بگیرم دو سه روزی تو همی جوش

تا بار دگر روی ز اقبال نتابی

آن جا که شدی مست همان جای بخسبی

تا چند در آتش روی ای دل نه حدیدی

وی دیده گرینده بس است این نه سحابی

ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمت