در باغ صفا زیر درختی به نگاری

ای یار چه یاری تو و ای غار چه غاری

بر کار شود در خود و بی کار ز عالم

آن کز تو بنوشید یکی شربت کاری

افتاد مرا چشم و بگفتم چه نگاری

کز لذت حسن تو درختان به شکوفه

آبستن تو گشته مگر جان بهاری