ای دل سر اقبال از این بار تو خاری

برخیز بیا دبدبه عمر ابد بین

رستند و گذشتند ز دم های شماری

آن رفت که اقبال بخارید سر ما

گنجی تو عجب نیست که در توده خاکی

ماهی تو عجب نیست که در گرد و غباری

اندر حرم کعبه اقبال خرامید