گنجی تو عجب نیست که در توده خاکی

رستند و گذشتند ز دم های شماری

آن رفت که اقبال بخارید سر ما

ای دل سر اقبال از این بار تو خاری

ماهی تو عجب نیست که در گرد و غباری

اندر حرم کعبه اقبال خرامید

از بادیه ایمن شده وز ناز مکاری